♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Episod 7)
Da Hye.
Saya ialah perempuan pertama Kim Do Young.
Bukan Hyun Joo, tapi saya.
Sebab itulah saya ada hak bersama awak malam ini.
Awak milik saya.
Kenapa awak bangun sangat awal? Pergi mandi dulu.
Sementara awak mandi, saya akan sediakan sarapan.
Hei.
Pakaian saya...
Saya tidak dapat carinya.
Ia terlalu kotor dan busuk.
Saya hantar ke kedai dobi sebentar tadi.
Adakah itu sahaja pakaian awak?
Macam mana awak boleh hidup begitu? Saya tidak percaya Hyun Joo.
Saya tidak suka sarapan yang banyak.
Ini cara sepatutnya orang yang berjaya makan pagi.
Mereka yang tidak berjaya tiada masa untuk benda mewah ini.
Apa yang saya patut pakai? Kenapa awak hantar ke kedai dobi?
Saya harap tekaan saya tepat.
Sebenarnya,
bila saya nampak awak semalam,
saya perasan yang awak semakin berat.
Awak dulu sangat kurus.
Makan perlahan-lahan, Saet Byul. Perut awak akan sakit nanti.
Saya sudah lambat.
Awak patut habiskannya.
Saya sudah kenyang.
Beg awak, Saet Byul.
Biar ayah berikan. Saet Byul.
Saet Byul.
Awak terlupa beg awak.
Sang Goo.
Hai.
- Bawanya. - Apa?
Baiklah.
Awak malu?
Tidaklah.
Benarkah? Baguslah begitu. Mari pergi.
Ya.
Janji temu apa yang awak ada hari ini?
Saya tidak ada janji temu.
Ini nampak sesuai.
Di mana awak dapatkannya?
Cubalah pakai.
Siapa punya?
Sepadan.
Lihatlah.
Selesa, bukan?
Saya belinya berdasarkan tekaan saya.
Sangat padan.
Untuk kemeja dan tali leher,
pakai yang ini.
Sarung kaki...
Ini sudah cukup.
Da Hye.
Cepat pergi salin pakaian.
Siapa yang pakai tali leher begini sekarang?
Itu ialah simpulan yang terkenal pada abad ke-20.
Sebab itulah awak tidak lakukan dengan baik di tempat kerja.
Awak patut berubah. Dunia berubah dengan sangat laju.
Kalau awak degil dan tidak berganjak,
awak akan kalah tanpa sedar.
Saya bukan mahu suruh awak tukar isteri.
Jangan risau.
Suami Nam Hyun Joo, Kim Do Young.
Saya tidak mahu dia.
Saya akan tukarkan awak kepada orang baru.
Walau apa jua.
Saya akan buatkan awak berjaya sekali lagi.
Siapa tahu? Saya mungkin mahu awak selepas ini.
Da Hye.
Tentang malam semalam...
Malam yang penuhi berahi, bukan? Atau...
satu kesilapan?
Awak tidak begini.
Adakah awak...
sangat beretika?
Ambil kereta saya.
Awak tidak ingat?
Awak datang ke sini dengan teksi.
Ke mana awak mahu pergi pada awal pagi begini?
Hyun Joo.
Ayah.
Do Young tidak baik...
seperti yang ayah fikir.
Apa yang awak cakapkan?
Tiada sesiapa sebaik dia.
Dunia ini melayan orang yang baik sebagai orang yang kalah.
Dunia ini tidak seperti yang ayah fikir.
- Apa? - Apa lagi yang ayah tahu?
Saya bukannya anak yang baik.
Jadi, jangan menangis kerana saya lagi.
Apa yang...
Do Young.
Semua ini dihantar oleh Arkitek Choi Joon.
Mereka bawa komputer mereka sendiri untuk buat lakaran 3D.
Macam mana dengan Mi Young?
Mereka hantar dia pulang kerana kita tidak perlukan dia.
Akan ada lebih ramai yang akan datang esok.
Awak patut masuk. Encik Choi sedang menunggu.
Awak nampak sangat kacak hari ini. Pakaian yang cantik.
- Semuanya sudah siap? - Ya.
- Awak sudah pasang semua program? - Ya.
Bagus.
Hei,
kenapa awak suruh pekerja saya pulang?
Sekarang saya faham kenapa awak susah sangat buat kerja.
Awak lukis cetakan biru dengan tangan?
Saya ada cara saya sendiri untuk buat kerja!
Tidak kisahlah walaupun awak bijak.
Komputer akan keluarkan nilai yang awak mahu...
dengan hanya berikan arahan.
Bagaimana awak mahu kejar buat semua kerja?
Kita perlu ubah cara kita bekerja.
Awak tidak ada hak untuk suruh pekerja saya pulang.
Saya sudah beritahu awak yang saya adalah rakan kongsi awak.
Serahkan lakaran itu pada saya. Saya akan letakkan nama awak.
Apa yang awak cakapkan?
Itu maksudnya.
Saya cari duit, awak ambil kemasyhuran.
Arkitek moden, Kim Do Young. Kembali setelah 10 tahun.
Saya akan terus berada di sebalik bayang dan ambil duit.
Okey?
Keluarkan orang-orang awak.
Awak mahu bunuh diri?
Saya tidak peduli dengan apa yang awak semua cakapkan.
Saya percaya yang arkitek ialah seni.
Jadi, kenapa awak minta saya bekerja dengan awak?
Awak tidak tahu, bukan?
Awak perlu buat apa yang orang mahu.
Tiada apa yang bagus akan keluar dari lakaran di dalam kepala awak.
Sebab itulah saya cakap yang awak ketinggalan zaman.
Dengan kepala sebegitu,
tidak perlu ambil masa yang lama untuk belajar program.
Kalau awak tidak tahu, tanya komputer.
Ia akan kaji kekuatan arkitek terkemuka...
dan berikan jawapannya.
Saya hormati awak juga,
tapi kehormatan tidak mengenyangkan kita.
Semua orang akan cakap benda yang sama di hadapan awak.
Mereka akan cakap yang lakaran awak ada nilai seni yang tinggi.
Tapi, semua itu hanya layak untuk pameran muzium.
Mari buat yang terbaik.
Hee Joon!
Buang komputer ini dan bawa balik komputer saya.
Letakkan balik.
Apa yang awak buat?
Mari kita bertenang dulu.
Awak sudah ubah gaya awak.
Nampak bagus sangat. Sut ketat itu nampak...
Awak mahu bergurau?
Ya. Pukullah saya cepat!
Lepaskan kemarahan awak.
Mari jadi ahli perniagaan.
Adakah saya ketinggalan zaman?
Patutkah saya cakap perkara sebenar?
(Hospital Besar Gwangil)
Sila duduk sementara menunggu.
Doktor akan pulang selepas perjumpaan dengan pengarah.
Terima kasih.
Awak sudah tahu, bukan?
Dpktor Jang tidak mengambil mana-mana pesakit...
atau melakukan apa-apa pembedahan kerana awak.
- Benarkah? - Saya cakap sahaja.
Saya rasa awak patut tahu.
Tapi, berikan satu bulan. Satu bulan sahaja.
Kalau kita tidak boleh cari jalan,
awak boleh buat apa sahaja yang awak mahu.
Saya tidak akan hentikan awak walaupun awak memilih untuk mati.
Saya agak berani.
Saya yakin saya sudah jatuhkan maruah dia.
Saya rasa agak bersalah.
Dia tidak selalu dilayan begitu oleh saya.
Syabas.
Dia sudah telefon.
Jangan cuba kawal saya.
Saya tahu awak dalangnya.
Saya rasa satu malam...
masih tidak cukup.
Dengar.
Beritahu Choi Joon supaya bawa pulang pekerjanya.
Saya akan buat kerja dengan cara saya sendiri.
Satu perkara lagi.
Saya tidak berniat untuk menceraikan Hyun Doo.
Jangan salah faham.
Kalau saya perlu pilih seorang perempuan,
saya akan pilih Hyun Doo.
Awak mahu tahu sebabnya?
Hyun Joo...
cintakan saya seadanya.
Dia tidak akan...
cuba untuk ubah saya sesuka hati dia.
Sebab itulah saya berpisah dengan awak.
Saya terlupa tentangnya bila saya jumpa awak lagi.
Saya cuma gembira berjumpa awak.
Saya hampir menangis kerana saya gembira.
Ya.
Seperti yang awak cakap, saya ada dua perempuan...
di dalam hati saya selama 10 tahun.
- Tapi... - Ya.
Saya faham.
Saya akan balas secukupnya, Encik Kim.
Saya tidak habis bercakap lagi. Awak perlu dengar sampai habis!
Connie Shin. Awak memang hebat.
Awak sangat jujur.
Encik Choi,
awak mahu bermalam dengan saya juga?
Mestilah tidak.
Saya orang yang hanya pentingkan duit.
Saya serahkan pada awak.
Saya harapkan awak berdua.
Baiklah.
Saya rasa seram sejuk. Dia menakutkan.
Akaun dia sudah bersih. Awak tidak perlu risau.
Saya tidak risau.
Awak sudah lama menunggu?
Ya.
Sekejap.
Boleh awak jawab soalan tanpa buat saya rasa tidak selesa?
Bangunlah. Mari pergi makan tengah hari.
Kalau awak ada sesuatu untuk diberitahu, cakap sahajalah.
Saya dimarahi pengarah hinggalah sekarang.
Dia tanya jika saya bercinta dengan awak.
Kenapa awak senyum?
Awak suka saya tidak?
Apa?
Awak tidak perlu beritahu saya kalau awak tidak suka saya.
Awak tidak rasa awak terlalu tua untuk itu?
Mari pergi.
Kenapa awak asyik tersenyum? Saya cuma ajak awak keluar makan.
Ada orang beritahu saya...
yang awak selalu minta pesakit seperti saya...
untuk keluar dengan awak.
Awak mahu bergurau?
Adakah awak tidak mahu makan?
Tentang dia...
Tentang perempuan...
yang ada di fikiran awak selama 10 tahun...
Hye Kyung?
Kenapa dengan dia?
Adakah ingatan awak tentang dia masih jelas?
Seperti dia duduk di hadapan saya.
Macam mana boleh terjadi begitu?
Ia bukan tentang sama ada ia boleh terjadi atau tidak.
Untuk sesetengah orang, ingatan akan semakin pudar.
Atau, mereka mungkin jumpa orang lain...
dan padam ingatan pada masa lepas.
Kemudian, ada orang dungu seperti saya.
Awak bukan dungu. Awak patut dipuji.
Hanya awak...
yang jatuh cinta begitu.
Adakah awak masih terkesan dengan suami awak?
Saya yakin begitu.
Walaupun sudah memaafkan, tapi masih marah. Begitulah hidup.
Tidak ada apa saya boleh buat...
kalau dia jumpa perempuan baru.
Awak sudah tanya dia?
Belum.
Saya asyik mundar-mandir.
Patutkah saya hidup dengan dia?
Itu tidak bagus.
Tapi, lebih baik awak berbincang dengan dia.
Awak patut tanya macam mana perasaan dia...
sebelum awak buat keputusan.
Doktor Jang.
Katakanlah awak sudah jumpa cara untuk bedah saya.
- Kalau awak gagal... - Saya sudah hampir.
Satu pasukan di Denmark telah berjaya.
Sebab itulah saya bergaduh dengan pengarah hospital.
Saya cakap saya mahu pergi ke sana untuk memerhati,
tapi dia tidak benarkan.
Katanya, pesakit di sini lebih penting.
Macam mana kalau awak gagal?
Saya yakin.
Awak boleh gagal.
Awak bukannya Tuhan.
- Saya boleh gagal, tapi... - Adakah awak akan bertanggungjawab?
Tanggungjawab?
Doktor boleh buat kesilapan.
Apa saya patut buat untuk bertanggungjawab?
Beritahulah. Kalau saya mampu, saya akan tolong.
Katakanlah...
Kalau awak mahu saya mati juga kerana saya gagal selamatkan awak,
Jika ya, saya akan mati.
Hyun Joo.
Jangan jadi budak-budak.
Ibu cakap sesuatu sebelum dia mati.
"Kalaulah saya tahu,"
"daripada menghabiskan masa untuk terus hidup,"
"saya sudah jatuh cinta."
Itu yang ibu saya cakap.
Dia mati perlahan-lahan,
dan dia bercakap tentang kemahuannya...
untuk jatuh cinta lagi.
Do Young, kopi.
Awak tidak boleh kalah. Walaupun susah, awak perlu berjuang.
Awak tahu tidak berapa ramai yang dengkikan awak?
Mereka cakap yang zaman awak sudah tamat,
tapi mereka takut yang awak akan kembali.
Helo?
Adakah awak marah?
Tidaklah.
Ada apa?
Awak cakap apa yang saya patut buat.
Benarkah?
Maaf.
Sesuatu terjadi semalam. Saya tertidur di pejabat.
Adakah awak sibuk?
Kenapa?
Belanja saya makan tangah hari nanti.
Awak mahu keluar?
Ya.
Saya akan pulang kalau awak sibuk.
Saya ada perjumpaan penting sewaktu makan tengah hari nanti.
Jadi, macam mana dengan makan malam?
Makan malam?
Baiklah.
Saya harap dapat berjumpa awak alang-alang saya berada di bandar.
Apa?
Boleh sahaja.
Sesuatu yang sedap.
Ya.
Ya, baiklah.
Oh Tuhan.
Adakah kerana pakaian itu?
Jangan buat kesimpulan sendiri.
"Saya beli baju baru kerana mahu ubah imej."
Tipu sahajalah. Tipu sedikit sahaja.
Keluarga yang bahagia perlukan sesuatu seperti itu.
Ini yang saya fikir.
- Connie Shin... - Saya tidak peduli pendapat awak.
Baiklah, saya faham.
Nikmati kopi itu.
Budak bertuah.
Semua masalah itu dan bercakap tentang ibu awak.
Sebenarnya, saya rasa lega.
Apa?
Memang benar.
Adakah sekarang? Atau akan datang?
Saya hidup dalam ketakutan...
kerana saya tidak dapat berhenti dari berfikir tentangnya.
Jangan risau, Hyun Joo. Bukan seperti masa ibu awak.
Kanser dapat diubati zaman sekarang. Awak akan pulih.
Malah, awak ada doktor yang arif.
Begitu juga suami awak.
Adakah dia bertemu Da Hye?
Saya rasa begitu.
Ada barah di otak awak,
tapi dia masih berjumpa orang itu?
Do Young memang hilang akal.
Tunggu sekejap.
Berikan nombor telefonnya. Saya mahu marah pada dia sekarang.
Oh Tuhan.
Berikan sekarang.
Saya tidak beritahu Do Young.
Saya tidak sangka.
Awak tidak boleh beritahu dia.
Saya beritahu awak kerana awak cakap awak tidak akan beritahu sesiapa.
Oh Tuhan.
Adakah awak orang yang suci? Kenapa awak rahsiakannya?
Ini tidak membantu.
Saya harap kita dapat bercakap supaya saya dapat bertenang.
Awak. Awak mahu saya beritahu dia?
Bukankah itu sebab awak beritahu saya...
semasa awak tahu yang saya membebel?
Saya yang akan beritahu dia.
Kenapa?
Mesti sangat serius.
Saya duduk di atas kerusi lama sangat.
Saya rasa sedikit pening.
Awak jangan bergurau.
Awak sama seperti ibu awak.
Awak tidak boleh buat begitu.
Saya perlu berbaring.
Ya. Pergi baring. Tidurlah sekejap.
Nombor yang anda dail...
Mari bercakap, Da Hye.
Awak masih belum balik?
Saya ingat awak makan malam dengan isteri awak.
Adakah pakaian itu mengganggu awak? Beranilah!
Cakap sahaja yang ada kereta langgar lopak air dan terkena awak.
Itu tidak berkesan. Tidak hujan hari ini.
Ingat, tipu kecil bukannya menipu.
Tipu kecil bukannya menipu. Bukan!
Hong Sook.
Sudah pukul berapa?
Awak sudah bangun? Saya sudah siap masak.
Minum air ini dan bangunlah.
Sudah pukul enam?
Enam?
Saya rasa sudah hampir pukul 7. Lihat.
Awak patut kejutkan saya.
Saya berjanji dengan Do Young untuk makan malam.
Hyun Joo. Bersolek dulu sebelum awak pergi.
Adakah awak akan buat pesanan bila pasangan awak tiba?
Ya.
Da Hye.
Kenapa awak tidak angkat?
Saya akan ke sana sekarang. Ambil pakaian saya.
Pakaian yang awak hantar ke kedai dobi!
Helo?
Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi buat masa sekarang.
Awak ingat bila hari lahir saya.
Pakaian saya.
- Pakaian apa? - Sut saya.
Saya sudah buangkannya.
Apa dia?
Pekerja kedai dobi itu cakap yang ia sudah rosak.
Dia tanya saya apa yang dia patut buat.
Saya suruh dia buangkannya.
Tergamak awak buang sut saya.
Kenapa? Hyun Joo cakap sesuatu?
Itu yang Hee Joon beritahu saya.
Awak pergi keluar...
makan malam dengan isteri awak.
Awak mahu minum?
Saya sudah beritahu awak yang saya tidak akan bercerai dengan Hyun Joo.
Awak sudah buat keputusan?
Saya tahu yang awak tidak boleh tipu isteri awak.
Saya suka melihat imej awak.
"Sayang."
"Awak pakai sut baru."
"Ini?"
"Saya tidak sempat balik rumah untuk salin yang baru."
"Saya beli yang baru."
Tidak.
Awak tidak tahu bagaimana untuk menipu.
Awak mungkin kata perkara sebenar sebelum dia sempat bertanya.
"Maafkan saya. Ia berlaku antara saya dan Da Hye."
Adakah itu...
yang awak mahu?
- Apa? - Yang Hyun Joo dan saya bercerai.
Jangan babitkan dia.
Hyun Joo tidak bersalah.
Dia tidak curi awak dari saya.
Awak yang tinggalkan saya.
Oh Tuhan.
♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥